Είναι πολύ σοφή η ρήση πως «Λαός που δεν γνωρίζει το παρελθόν του δεν μπορεί να οικοδομήσει το μέλλον του».
Από το 1830 όπου στη διάσκεψη του Λονδίνου, ύστερα από αγγλική πρόταση, έγινε η διακήρυξη της πολιτικής ανεξαρτησίας της Ελλάδας με το άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου που υπογράφτηκε από τους πληρεξουσίους της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας, μέχρι και σήμερα, είναι σημαντικό να παρατηρήσει κανείς την πολιτική ιστορία της Ελλάδος.
Από τα πρώτα σημαντικά καταγεγραμμένα γεγονότα της πολιτικής της ιστορίας, είναι η δολοφονία, λόγω τοπικών και προσωπικών συμφερόντων του πρώτου της κυβερνήτη, του Ιωάννη Καποδίστρια, ενός ίσως από τους πλέον φιλόπατρις Έλληνες πολιτικούς. Και μάλιστα αυτό έγινε ένα μόλις χρόνο μετά την επίσημη ανεξαρτησία της .
Δυστυχώς η ιστορία μας διδάσκει πως στα περίπου 200 χρόνια της νεότερης ιστορίας της Ελλάδος σε ελάχιστες περιπτώσεις οι πολιτικοί της λειτούργησαν με βάση το εθνικό συμφέρον και προσπάθησαν να χτίσουν ένα σύγχρονο , οργανωμένο και παραγωγικό κράτος. Τις περισσότερες φορές η εμπλοκή τους, είχε ως βασικό κίνητρο την εξυπηρέτηση ξένων ή τοπικών συγκεκριμένων συμφερόντων. Και δυστυχώς στη προσπάθεια να πετύχουν τους στόχους τους χρησιμοποίησαν την δυστυχία, ανέχεια και ταλαιπωρία, του κατά τ’ άλλα κυρίαρχου λαού. Με μεγάλες ευθύνες για τα δεινά του, αφού δεν φρόντισαν όλα αυτά τα χρόνια και κυρίως μετά τη μεταπολίτευση να οργανωθεί ένα σύγχρονο, δυναμικό, μοντέρνο, δίκαιο και άριστο κράτος.
Έχω την εντύπωση ότι για άλλη μια φορά η ιστορία επαναλαμβάνεται και ότι ζούμε μια ανάλογη κατάσταση όπου οι λυτρωτές κάθε χρώματος των δεινών μας , αποφεύγοντας να μας περιγράψουν πως θα μπορέσει η χώρα αυτή πραγματικά να ορθοποδήσει και να λειτουργήσει κυρίαρχα και ανταγωνιστικά στο παγκόσμιο περιβάλλον που ζούμε, απλά υπόσχονται λυτρώσεις που θα τους δώσουν την ευκαιρία να διαχειριστούν ή να ξαναδιαχειριστούν την πολυπόθητη εξουσία με τις ανάλογες συνέπειες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου