Εν όψει της ημέρας ποίησης που θα γιορταστεί την 21η Μαρτίου, με μεγάλη χαρά και συγκίνηση, δημοσιεύω ένα μικρό ποίημα που έγραψε ο παππούς μου Αθανάσιος Μαντός πριν από περίπου 100 χρόνια, κατά την διάρκεια της συμμετοχής του στη Μικρασιατική Εκστρατεία.
Όμως ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή. Από μικρός γνώριζα ότι στο οικογενειακό φωτογραφικό αρχείο της μητέρας μου υπήρχαν κάποιες παλιές φωτογραφίες του πατέρα της από τη θητεία του στον ελληνικό στρατό. Είναι γεγονός ότι για καιρό δεν είχα εκτιμήσει όσο έπρεπε το υλικό αυτό και απλά υπήρχε η φροντίδα να διατηρηθεί και να μη χαθεί.
Πριν από καιρό ξεκίνησα μια προσπάθεια να τακτοποιήσω ψηφιακά το έντυπο φωτογραφικό μου αρχείο και βέβαια από τις πρώτες φωτογραφίες που φρόντισα να ψηφιοποιήσω ήταν όσες βρήκα από τη συμμετοχή του παππού μου στην μικρασιατική εκστρατεία . Τις περισσότερες από αυτές τις δημοσιοποίησα σε παλιότερο άρθρο στο blog μου.
Σε μια όμως πρόσφατη αναζήτηση σε άλλο κομμάτι του αρχείου βρήκα μια ξεχασμένη φωτογραφία, η οποία απεικονίζει στην εμπρός όψη τον παππού μου ενώ στην πίσω όψη ένα πυκνογραμμένο κείμενο με ημερομηνία 21/3/1922. Σε μια πρώτη προσπάθεια ανάγνωσης του κειμένου κατάλαβα πως πρόκειται για ένα ποίημα που έγραψε ο παππούς μου προς τη μητέρα του. Είναι γεγονός πως λόγω της φθοράς της φωτογραφίας αλλά και του γραφικού χαρακτήρα δυσκολεύτηκα να αναγνωρίσω το σύνολο του κειμένου.
Έτσι αναζήτησα τη βοήθεια ενός πιο ειδικού. Απευθύνθηκα στην καλή συνάδελφο Αγγελική Τανίδου, φιλόλογο, απόφοιτο του Kλασικού Tμήματος της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ και κάτοχο μεταπτυχιακού τίτλου στη Δημιουργική Γραφή, η οποία έκανε την αποκατάσταση του αρχικού κειμένου.
Με την καθοριστική βοήθεια της Αγγελικής, την οποία ευχαριστώ θερμά, με ιδιαίτερη συγκίνηση, μετά από 96 χρόνια δημοσιεύω αυτό το εξόχως συναισθηματικό και συγκινητικό ποιηματάκι, που μαζί με τη φωτογραφία προσπαθεί να παρηγορήσει και να απαλύνει την αγωνία της μάνας, καθώς αναμένει την επιστροφή του γιού της από το μέτωπο.
Αξίζει δε να αναφέρω πως για τη συμμετοχή του στην εκστρατεία αυτή ο παππούς μου τιμήθηκε και με το αργυρό Αριστείο Ανδρείας που έπαιρναν οι στρατιώτες και κατώτεροι αξιωματικοί για διάκριση στο πεδίο μάχης. Παρακάτω παραθέτω τις δύο όψεις της φωτογραφίας, το Αριστείο Ανδρείας και το κείμενο, όπως αποκαταστάθηκε.
Στέκω εδώ ατάραχος
κι αμίλητα κοιτάζω
και σοβαρός πάντα μιλώ
και τα εξής φωνάζω:
Ιδέ κορμί δίχως ψυχή
και σώμα δίχως αίμα
είναι η φωτογραφία
που μου παραστή(αί)νει (ε)μένα
Είναι σκιά και δεν μιλεί
και δεν ανοίγει στόμα
κι αν μιλούσε θα έδιδε
παρηγοριά στη λύπη
(Μέ)σα στα χέρια που θα πας
(να) ήξευρες να μιλήσεις
δυο μάτια που πικροθρηνούν
να τα παρηγορήσεις