Η χώρα μας περνά ίσως τις πιο δύσκολες ημέρες της σύγχρονης ιστορίας της και όλοι αγωνιούμε για το πιο και πως θα είναι το μέλλον της. Δυστυχώς τα τελευταία περίπου 40 χρόνια ζωής της σύγχρονης δημοκρατίας έγιναν πολλά λάθη, τόσο από πολιτικούς όσο και από τον ίδιο τον «σοφό» κατ’ άλλα λαό, σε τέτοιο σημείο που η χώρα να χάσει την αξιοπρέπεια της και να παρακαλά για δανεικά και λίγη συμπάθεια.
Είναι γεγονός επίσης, ότι τα τελευταία 5 χρόνια της μεγάλης κρίσης αυτό που κυριάρχησε- όπως ήταν λογικό άλλωστε - ήταν η δυσφορία για τα επώδυνα και δύσκολα που κληθήκαμε να υποστούμε. Και κυρίως η δυσφορία απέναντι στις υποχρεώσεις μας προς το κράτος καθώς είχαμε συνηθίσει να αποφεύγουμε με διάφορους τρόπους να συμμετέχουμε σε αυτές .
Ελάχιστοι ήταν και οι πολιτικοί ηγέτες παλαιοί και τωρινοί που ασχολήθηκαν με το να καταγράψουν τα λάθη του παρελθόντος και για να αποδοθούν ευθύνες, αλλά και για να σχεδιαστεί διαφορετικά η πολιτική πρακτική.
Να κάνει δηλαδή ο λαός και οι πολιτικοί του μια ειλικρινή αυτοκριτική για όσα έγιναν και στη συνέχεια από κοινού να σχεδιαστούν και να εφαρμοστούν διαδικασίες και πραγματικές μεταρρυθμίσεις που θα αλλάζουν εντελώς το τοπίο στη χώρα, φέρνοντας την σε ένα επίπεδο αντίστοιχο με των υπόλοιπων όπως λέγεται εταίρων της.
Και το σημαντικότερο βέβαια από όλα ήταν το πως θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν το δικαίωμα της εργασίας σε όσους επιθυμούν την εργασία. Είτε σε νέους που τώρα βγαίνουν στην αγορά εργασίας είτε σε όσους που για διάφορους λόγους σταμάτησαν να εργάζονται. Εργαζόμενους βέβαια που η πλειοψηφία αυτών προέρχεται από τον λεγόμενο ιδιωτικό τομέα οι οποίοι δυστυχώς δεν επαναπροσλαμβάνονται με υπουργικές αποφάσεις.
Και δυστυχώς μόνο με την σκληρή εργασία του ο κάθε άνθρωπός μπορεί και αποκτά την χαμένη του αξιοπρέπεια .