Ανάμεσα σε πολλές άλλες πατέντες για τις οποίες μπορεί να είναι περήφανο το ελληνικό δημόσιο ,είναι και ο τρόπος με τον οποίο αξιολογεί και φυσικά αμείβει τους υπαλλήλους του. Ανικανότητα , παλαιοκομματικός συνδικαλισμός, πελατειακές σχέσεις, άκρατος κομματισμός και διάφοροι άλλοι αντίστοιχοι παράγοντες οδήγησαν σε παγκόσμιες πρωτοτυπίες . Μια από τις πιο χαρακτηριστικές είναι π.χ. πως ένας απόφοιτος υποχρεωτικής εκπαίδευσης αμείβεται πολύ καλύτερα από ένα απόφοιτο πανεπιστημιακής σχολής απλά και μόνο γιατί φρόντισε να βρίσκεται στη κατάλληλη θέση την κατάλληλη εποχή.
Επίσης μοναδική «ανακάλυψη» στο μισθολόγιο των Ελλήνων δημοσίων υπαλλήλων αποτελεί η σύνδεση της παραγωγικότητας τους - άρα και της αμοιβής τους- με μοναδικό κριτήριο τα χρόνια υπηρεσίας τους. Ο Έλληνας δηλαδή δημόσιος υπάλληλος είναι ένα πράγμα σαν το κρασί. Η ποιότητα άρα και η αποτελεσματικότητα του βελτιώνεται με βάση την παλαιότητά του.
Αρκετές φορές δυστυχώς , για διάφορους λόγους, το κρασί ξινίζει. Συνεχίζει όμως ο Έλληνας πολίτης να πληρώνει ακριβά για το κακής ποιότητας ξίδι που του προσφέρεται για πανάκριβο κρασί - και μάλιστα πολλές φορές στο πιο πολύτιμο στοιχείο για αυτόν τα παιδιά του.
Είναι σαφές πως η παρακάτω περιγραφή δεν αφορά το σύνολο των «παλαιών» δημοσίων υπαλλήλων , καθώς σίγουρα υπάρχουν αξιόλογες εξαιρέσεις.
Ο μοναδικός λοιπόν , αυτός υπάλληλος με το προσωνύμιο «παλιοσειρά» πληρώνεται αδρά με μισθό που πολύ δύσκολα συναντάς στον ιδιωτικό τομέα ,για να έχει τα παρακάτω χαρακτηριστικά. Χωρίς απαραίτητα να ευθύνεται ο ίδιος πάντα για την εικόνα αυτή που παρουσιάζει.
Ο μοναδικός λοιπόν , αυτός υπάλληλος με το προσωνύμιο «παλιοσειρά» πληρώνεται αδρά με μισθό που πολύ δύσκολα συναντάς στον ιδιωτικό τομέα ,για να έχει τα παρακάτω χαρακτηριστικά. Χωρίς απαραίτητα να ευθύνεται ο ίδιος πάντα για την εικόνα αυτή που παρουσιάζει.
Αγνοεί για παράδειγμα τη χρήση Η/Υ και γενικότερα καινοτόμων μεθόδων εργασίας . Δυσκολεύεται να καταλάβει τι σημαίνει αξιολόγηση (γιατί τόσα χρόνια έτσι συνήθισε να δουλεύει) και πιστεύει ότι κανείς δεν έχει το δικαίωμα να του «ταράξει» τα ήσυχα νερά μέσα στα οποία για χρόνια κολυμπά.
Έχει αποκτήσει ειδίκευση σε συγκεκριμένες χαμηλού επιπέδου εργασίες για τις οποίες έχει και την άποψη ότι ενεργεί κάτι σαν την Nasa όταν στέλνει δορυφόρο στο διάστημα.
Ο συνήθως αρκετός διαθέσιμος ελεύθερος χρόνος του τον βοήθησε να αποκτήσει άποψη για κάθε κοινωνικό event (sic) στην επικράτεια και έχει εμπεριστατωμένη άποψη τόσο για την πρωινή όσο και για την μεσημεριανή ζώνη της τηλεόρασης .
Αποτελεί βασικό ετήσιο στόχο του ο σχεδιασμός του επόμενου τουριστικού του προορισμού τόσο για διασκέδαση όσο και για ικανοποίηση προσωπικών του αναγκών. Είναι δε αρκετές φορές το παιδί της παρέας καθώς όλα τα παραπάνω προσόντα βοηθούν στο να δημιουργεί διασκεδαστικές - γαργαλιστικές ιστορίες προς τέρψη των υπολοίπων.
Και βέβαια ,το θέμα που κυρίως τον απασχολεί , είναι πώς θα καταφέρει να βγει νωρίτερα στη σύνταξη με τους καλύτερους όρους και το μεγαλύτερο (όσο ακόμη υπάρχει) εφάπαξ. Που μυαλό για καινοτομία και παραγωγικότητα.
Στο αντίποδα , εργαζόμενοι που απλά έτυχε να είναι νεότεροι στην ηλικία , με επιμόρφωση και καινοτόμες ιδέες , με όρεξη για δράση , και γνώση νέων τεχνολογιών , απλά μένουν καθηλωμένοι σε χαμηλά μισθολογικά κλιμάκια. Χωρίς κανένα ιδιαίτερο κίνητρο , απλά και μόνο με την ικανοποίηση της παραγωγικής τους εργασίας προσπαθούν να αλλάξουν την εικόνα του παρεξηγημένου δημοσίου και να αποδείξουν στην ταλαιπωρημένη ελληνική κοινωνία και ενίοτε με τη ρετσινιά αυτού που «χαλά» την λεγόμενη πιάτσα , πως υπάρχουν ακόμη δημόσιου υπάλληλοι που παράγουν και «βγάζουν» στο ακέραιο την ελάχιστη για τις ικανότητες τους, αμοιβή τους.
Κάποιους μου θυμίζουν (αμυδρά) οι παραπάνω περιγραφές, αλλά αυτή τη στιγμή αδυνατώ να θυμηθώ ποιους...
ΑπάντησηΔιαγραφή