Ημέρες πανδημίας και μετά τι ;

  Καθώς βαδίζουμε με αργά και σταθερά βήματα στη επανάκτηση της παλιάς καθημερινότητας, στο τέλος μιας δύσκολης και ιδιαίτερης καραντίνας λόγω της πανδημίας από το convid-19, μπορεί να γίνει  ένας πρώτος απολογισμό των ημερών που πέρασαν.

      Μια καραντίνα που μας αφήνει  με πολλές και  μοναδικές οι εμπειρίες. Με ποικίλα  και έντονα  συναισθήματα. Κυρίαρχος πρωταγωνιστής ο φόβος για τον άγνωστο και επικίνδυνο ιό. Το ένστικτο της επιβίωσης και ο φόβος να μη ζήσουμε ανάλογες ζοφερές καταστάσεις με όσες προέβαλαν τα μέσα ενημέρωσης από τα νοσοκομεία χωρών που πλήγηκαν ιδιαίτερα από την πανδημία,  οδήγησαν κοινωνίες ολόκληρες (ακόμη κι ομάδες ιδιαίτερα «αντιστασιακές») σε μια πρωτόγνωρη πειθαρχία σε κυβερνητικές εντολές,  αυτο-περιορισμούς και παύσεις κοινωνικών δομών και οικονομικών δραστηριοτήτων. Με απώτερο στόχο βέβαια, το όσο πιο αλώβητο πέρασμα της πανδημίας από την χώρα, την πόλη, την γειτονιά και την κάθε οικογένεια.

    'Ολα αυτά που είδαμε στην τηλεόραση, διαβάσουμε στα site και εν μέρει ζήσαμε, έδωσαν αφορμές για την ανάδειξη συναισθημάτων, την πρόκληση συζητήσεων, δράσεων και  αναδράσεων, συλλογισμών ακόμη και  ενεργειών. Από την αρχική κινητοποίηση για τη  συλλογή διαφόρων ειδών πρώτης ανάγκης και εξασφάλιση των (αναγκαίων ;)  ποσοτήτων π.χ. σε χαρτιά υγείας, αντισηπτικά κ.α.,  γρήγορα περάσαμε στην αλληλεγγύη προς το συνάνθρωπο που έχει ανάγκη και στη στήριξη και στην αναγνώριση (και με το περίφημο πλέον χειροκρότημα) επαγγελμάτων και εργαζομένων που κόντρα στο γενικό αυτοπεριορισμό, πιστοί στο καθήκον τους,  στήριξαν δομές  υγείας, ασφάλειας και τροφοδοσίας της αγοράς με είδη πρώτης ανάγκης. 

     Δόθηκαν ερίσματα πολλά για  εσωτερική αναζήτηση  και επανεξέταση της  λεγόμενης κοσμοθεωρίας του καθενός από εμάς. Επανεκτιμήθηκαν συνάνθρωποι, αγαθά και υπηρεσίες. Ξαναζεστάθηκαν  παγωμένες σχέσεις μεταξύ φίλων, συναδέλφων κα.  Επαναπροσδιορίστηκαν σχέσεις με το Θείο και έγινε πολύ κουβέντα, από πολλούς άσχετους με το θέμα, για σχετικά ζητήματα λατρείας.

     Όμως και στα πιο μικρά και καθημερινά ζήσαμε ξεχωριστές εμπειρίες. Βάλαμε στην καθημερινότητα μας  πολλές  λέξεις με το πρόθεμα τηλε ( τηλεργασία, τηλεκπαίδευση, τηλεαγορές, τηλεδιασκέψεις κλπ). Διαμορφώθηκαν συνθήκες,  για ψηφιακές κυβερνητικές «επαναστάσεις» εκσυγχρονίζοντας τη ψηφιακή λειτουργία του κράτους με ρυθμούς απίθανους για τα δεδομένα της χώρας .

       Μάθαμε για παράδειγμα να εκτιμούμε τους απλούς κανόνες καθημερινής υγιεινής,  το σπιτικό φαγητό, την αξία της απλής σωματικής άσκησης. Επαναπροσδιορίσαμε τη σχέση μας με τα κοινωνικά δίκτια. Ακόμη κι αυτοί που απέφευγαν συστηματικά την εμπλοκή τους  (ηλικιωμένοι αλλά και νεότεροι) βρήκαν διεξόδους επικοινωνίας μέσα από τα μέσα κοινωνικές δικτύωσης. Δημιουργήθηκαν νέοι λογαριασμοί στο FB ή στο messenger και αλλού, ως μια διέξοδο επικοινωνίας και κοινωνικής συναναστροφής.  
      Τόσο τα κοινωνικά δίκτυα όσο και τα μέσα ενημέρωσης έπαιξαν και θα παίζουν ακόμη μεγαλύτερο ρόλο στο μέλλον, στην ενημέρωση αλλά και στην  ανάλογη διαμόρφωση της λεγόμενης κοινής γνώμης. Αξίζει να σημειωθεί και μια σημαντική παρανέργεια της έντονης τάσης για ενημέρωση στις δύσκολες ημέρες, η ανάδειξη δηλαδή κάθε λογής «ειδικών» από το πουθενά, που φρόντιζαν να γεμίζουν καθημερινά με κάθε λογής επικίνδυνα "σκουπίδια" το ψηφιακό κόσμος της ενημέρωσης μας. 

    Από την άλλη, μεγάλες  οι οικονομικές συνέπειες σε συγκεκριμένους κλάδους (μεταφορές, τουρισμός, εστιάση κλπ) επιχειρήσεις και εργαζόμενους σε αυτές. Με ένα περιβάλλον  που δεν διασφαλίζει γρήγορη επαναφορά στην προ convid-19 κατάσταση. Σε ένα τέτοιο κλίμα ορισμένοι  δεν άντεξαν την πίεση, την μοναξιά, την αβεβαιότητα ή ακόμη και την αναγκαστική συνύπαρξη με κάποια άτομα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η κατάθλιψη η απογοήτευση, αλλά και η βία σε κάποιες περιπτώσεις, οδήγησαν πολλούς σε  λύσεις εθιστικές και εν γένει καταστροφικές . 

     Μοναδικές Ιστορικά πολλές από τις  στιγμές των εξήντα περίπου τελευταίων ημερών και σίγουρα θα γραφούν πολλά στο μέλλον από ειδικούς και μη  γύρω  από όσα διαδραματίστηκαν την περίοδο αυτή. 

     Ίσως όμως από τα πιο σημαντικά της περιόδου που ζήσαμε είναι η διαμόρφωσης μιας μικρής ελπίδας. Της ελπίδας πως η εμπειρία των δεινών της πανδημίας θα φέρει και θα παγιώσει μια αλλαγή στις ανθρώπινη συμπεριφορά  και πως όλα αυτά που  ζήσαμε και καταφέραμε μαζί, θα αποτελέσουν μια ικανή ώθηση για να αρχίσει ο άνθρωπος να σκέφτεται τον συνάνθρωπο του με άλλον τρόπο, πολύ πιο κοντά στο ρητό της Γραφής «Πάντα ούν όσα αν θέλητε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, ούτε και υμείς ποιείτε αυτοίς» Κατ. Ματθ. 7,12.

Το μέλλον και μάλιστα το πολύ κοντινό, θα δείξει