Περί τη Βίβλο

      Ἡ Βίβλος ἢ Ἁγία Γραφή, ἀποτελούμενη ἀπὸ τὴν Παλαιὰ καὶ τὴν Καινὴ Διαθήκη, εἶναι γραμμένη ἡ μὲν Παλαιὰ σὲ 11 αἰῶνες, ἀπὸ τὸ 1500 π.Χ. περίπου μέχρι τὸ 420 π.Χ., ἡ δὲ Καινὴ σὲ 22 χρόνια, ἀπὸ τὸ 49 μ.Χ. μέχρι τὸ 70. οἱ συγγραφεῖς τῶν βιβλίων τῆς Π. Διαθήκης εἶναι περισσότεροι ἀπὸ 60 προφῆτες, ἀπὸ τοὺς ὁποίους εἶναι γνωστοὶ μόνο 22· μόνο οἱ τῶν Ψαλμῶν εἶναι κι αὐτοὶ περίπου 22, ἀπὸ τοὺς ὁποίους εἶναι γνωστὸς μόνο ἕνας, ὁ κυριώτερος. τῆς Κ. Διαθήκης οἱ συγγραφεῖς εἶναι 8 ἀπόστολοι ὅλοι γνωστοὶ κι ὠνομασμένοι. 
      Tὰ 14 ἀρχαιότερα βιβλία τῆς Π. Διαθήκης εἶναι καὶ τ’ ἀρχαιότερα ἀναγνώσιμα βιβλία τοῦ κόσμου, ἀφοῦ ἀναγνώσιμα κείμενα τῆς ἀρχαιότητος εἶναι μόνο τ’ ἀλφαβητικά, τὸ δὲ ἀλφάβητο ἐφευρέθηκε γιὰ νὰ γραφοῦν μ’ αὐτὸ τὰ τρία πρῶτα βιβλία τῆς Π. Διαθήκης, Γένεσις, Νόμος(= Ἔξοδος Λευϊτικὸν Ἀριθμοί), καὶ Δευτερονόμιον. καὶ μέχρι τὸν Θ’ π.Χ. αἰῶνα, ποὺ καταγράφηκαν ὁπωσδήποπτε τὰ δυὸ Ὁμηρικὰ Ἔπη Ἰλιὰς καὶ Ὀδύσσεια, δὲν ὑπάρχουν στὸν κόσμο ἄλλα βιβλία. τὰ βιβλία τῆς Π. Διαθήκης ὅλα γράφτηκαν στὴν ἑβραϊκὴ γλῶσσα, κι ἀνάμεσα στὰ ἔτη 285-246 π.Χ. μεταφράστηκαν ἀπὸ ἑλληνομαθεῖς κι ἑλληνογλώσσους Ἑβραίους στὴν ἑλληνική· αὐτὴ εἶναι ἡ μετάφρασι τῶν Ἑβδομήκοντα, τὸ ἀρχαιότερο μεταφραστικὸ ἔργο τῆς ἀνθρωπότητος. τὸ πρωτότυπο ἑβραϊκὸ κείμενο οὐσιαστικὰ καταστράφηκε κατὰ τὰ ἔτη 110-135 μ.Χ. μὲ τὶς ὑπερβολικὲς ἐπεμβάσεις τῶν ἐχθρῶν τῆς Χριστιανικῆς πίστεως Ἰουδαίων ῥαββίνων, ὁπότε ἡ μετάφρασι τῶν Ἑβδομήκοντα ἐπέχει τὴ θέσι τοῦ πρωτοτύπου. ἡ δὲ Καινὴ Διαθήκη γράφτηκε πρωτοτύπως στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. 
       Aπὸ τοὺς ὀχτὼ ἀποστόλους, ποὺ τὴν ἔγραψαν, οἱ πέντε, Παῦλος Λουκᾶς Ματθαῖος Ἰωάννης καὶ Μᾶρκος, ἔγραψαν μόνοι, ἐπειδὴ ἤξεραν καλὰ ἑλληνικὰ – ὁ Ἰωάννης, ὅπως φαίνεται στὸ κείμενό του, ὄχι καὶ πολὺ καλά– , οἱ δὲ ἄλλοι τρεῖς Πέτρος Ἰάκωβος καὶ Ἰούδας, ὀλιγογράμματοι ὄντες, ἐπειδὴ ἤξεραν μὲν νὰ μιλοῦν ἑλληνικά, ἀλλ’ ὄχι καὶ νὰ γράφουν σωστά, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὴν ὁμολογία τοῦ Πέτρου κι ἀπὸ τὰ καλὰ ἑλληνικὰ τοῦ κειμένου του, ἔγραψαν μέσῳ ἑλληνογλώσσου ὑπογραφέως καθ’ ὑπαγόρευσι. Διαθήκη σημαίνει συνθήκη, συμφωνία, συμβόλαιο· ἐξυπακούεται μεταξὺ θεοῦ καὶ ἀνθρώπων. στὸ πρῶτο συμβόλαιο οἱ συμβαλλόμενοι εἶναι ὁ Κύριος κι ὁ Ἰσραήλ, στὸ δεύτερο ὁ Κύριος κι οἱ Χριστιανοί.

     Τὸ κείμενο τῆς Π. Διαθήκης, δηλαδὴ ἡ μετάφρασι τῶν Ἑβδομήκοντα (Ο’), εἶναι κάπως φθαρμένο, ἐνῷ τὸ κείμενο τῆς Κ. Διαθήκης εἶναι τὸ καλλίτερα διατηρημένο ἀπ’ ὅλα τ’ ἀρχαῖα κείμενα τῆς ἀνθρωπότητος. ἡ Βίβλος γενικὰ ἔχει τὰ περισσότερα χειρόγραφα ἀπ’ ὅλα τὰ κείμενα τῆς ἀνθρωπότητος, τ’ ἀρχαιότερα καὶ τὰ ἐπιμελέστερα. 2.000 χειρόγραφα τῶν Ο’ ἡ Π. Διαθήκη καὶ 5.500 χειρόγραφα τοῦ ἑλληνικοῦ πρωτοτύπου ἡ Κ. Διαθήκη. τὸ 13% ὅλων γενικῶς τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν χειρογράφων εἶναι Βίβλος, ἐνῷ τὸ ὑπόλοιπο 87% τὸ μοιράζονται 2.100 συγγραφεῖς, 1.500 Χριστιανοὶ καὶ 600 εἰδωλολάτρες· τοὺς πέφτει κατὰ μέσον ὅρο ἀπὸ 0,04%· δηλαδὴ 25 χειρόγραφα. μέχρι τὸν Θ’ μ.Χ. αἰῶνα σχεδὸν δὲν ὑπάρχει στὸν κόσμο ἄλλο χειρόγραφο βιβλίο, ἐνῷ τῆς Βίβλου ὑπάρχουν μόνο μέχρι τότε 300 ἀκέραια χειρόγραφα. καὶ στὶς μεταφράσεις ἡ Βίβλος ἔρχεται πρώτη στὴν παγκόσμια γραμματεία, ἔχοντας μέχρι τὸν Θ΄ αἰῶνα 18 μεταφράσεις ἡ Π. Διαθήκη, πλὴν τῆς τῶν Ο’, καὶ 22 ἡ Κ. Διαθήκη. ἡ πρώτη μετάφρασι ἄλλου κειμένου τῆς ἀνθρωπότητος ἐμφανίζεται πολὺ ἀργότερα. σήμερα δὲ ἡ Βίβλος ἔχει περίπου 2.000 μεταφράσεις, ἐνῷ οἱ πιὸ πολυμεταφρασμένοι συγγραφεῖς τῆς ἀνθρωπότητος φτάνουν τὶς 30 μεταφράσεις. καὶ στὶς ἐκδόσεις, ἐνῷ οἱ ἄλλοι συγγραφεῖς φτάνουν τὶς 100.000 ἀντιτύπων (χρυσὸ βραβεῖο μπὲστ σέλλερ) καὶ καμμιὰ φορὰ τὶς 200.000 (πλατινένιο βραβεῖο), ἡ Βίβλος μόνο σὲ μία χρονιὰ ξεπερνάει κάθε χρόνο τὰ 300.000.000· τὸ 1975 308.000.000· ἑκατομμύρια, ὄχι χιλιάδες. σ’ ὅλ’ αὐτὰ τὰ στοιχεῖα ἡ Βίβλος εἶναι στὸν κόσμο ὁ ἀπλησίαστος γίγαντας, ὁ βασιλεὺς τῶν βιβλίων, τὸ βιβλίο· ἡ Βίβλος.

       Ἡ Βίβλος εἶναι ἡ ἀποκλειστικὴ πηγὴ τῆς Χριστιανικῆς πίστεως. ἡ μεταβιβλικὴ γραμματεία καὶ παράδοσι ἀποτελεῖ μόνο ἑρμηνευτικὸ σχόλιο τῆς Βίβλου.

K. Σιαμάκη Μελέτες 1 (2008)