Από τους τρεις πιο επιφανείς θεολόγους της ορθόδοξης εκκλησίας, τον Μ. Βασίλειο, τον Ιωάννη τον επονομαζόμενο Χρυσόστομο και τον Γρηγόριο Ναζιανζηνό (τους λεγόμενους και Τρεις Ιεράρχες), αξίζει ίσως περισσότερο να ασχοληθεί κανείς με τον Ιωάννη. Έναν από τους μεγαλύτερους ερμηνευτές της Βίβλου με πλούσιο και μεγάλο συγγραφικό έργο αλλά και με έναν μαρτυρικό θάνατο. Σε μια εποχή μάλιστα που ο ορθόδοξος χριστιανισμός είχε εδραιωθεί ως η επικρατούσα θρησκεία στην νέα ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Ο Ιωάννης από πρεσβύτερος της Αντιόχειας επιλέχθηκε το 398 μ.χ. για επίσκοπος Κωνσταντινούπολης. Η επιλογή του, για διάφορους λόγους, έγινε από τον ισχυρό άντρα της εποχής στην Κωνσταντινούπολη Ευτρόπιο και αμέσως ο Ιώαννης έδειξε το ήθος και τη διάθεση του να βάλει τάξη σε διάφορα θέματα που απασχολούσαν την εκκλησία την περίοδο αυτή. Γρήγορα οι θεολογικές του γνώσεις, η ευγλωττία και η ικανότητα του στη ρητορική μαζί με το λιτό του βίο και το συγγραφικό του έργο, τον κατέστησαν ιδιαίτερα αγαπητό στο λαό της Κωνσταντινούπολης .
Ένα συγγραφικό έργο που σε συνδυασμό και με τον μαρτυρικό του θάνατο (345 - 407), τον καθιστούν μαζί με τον Μέγα Αθανάσιο (295 - 373) στους δύο μεγαλύτερους και πιο αγίους μεταποστολικούς άντρες της εκκλησίας μέχρι σήμερα. Τρεις είναι στην ιστορία της εκκλησίας οι μεγάλοι άνθρωποι των γραμμάτων, οι μεγάλοι επιστήμονες, οι επιστήμονες των κειμένων οι επιστημονικώς συγκρίσιμοι κι εφάμιλλοι με τους εξωτερικούς μεγάλους γραμματικούς των ελληνιστικών χρόνων, κι απ’ αυτούς ο ένας κι αρχαιότερος είναι ο Χρυσόστομος˙ οι άλλοι είναι ο Φώτιος κι ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης. Επιπλέον ο Χρυσόστομος είναι κι ο ένας από τους έξι πολυγραφωτέρους συγγραφείς της αρχαιότητος στην υφήλιο, που είναι οι Ιπποκράτης, Αριστοτέλης, Γαληνός, Χρυσόστομος, Ιερώνυμος, και Αυγουστίνος.
Ο Χρυσόστομος με τον ελεγκτικό λόγο του και τον ανιδιοτελή τρόπο της ζωής του ενόχλησε τόσο το πολιτικό όσο και το θρησκευτικό κατεστημένο της εποχής, με αποτέλεσμα η περίοδος της επισκοπής του στην Κωνσταντινούπολη να είναι πολύ σύντομη και περιπετειώδης. Γι’ αυτό φρόντισαν η διεφθαρμένη αυτοκράτειρα της περιόδου Ευδοξία σε συνεργασία με το πατριάρχη Αλεξάνδρειας Θεόφιλο ο οποίος είχε πάντα φιλοδοξίες περί των εκκλησιαστικών «πρωτείων». Μέσω δύο στημένων επισκοπικών συνόδων το 404 τον οδήγησαν οριστικά στην εξορία και την περιπλάνηση για περίπου τρεισήμισι χρόνια. όπου και πέθανε μαρτυρικά το 407.
Τόσο ο βίος του Θεόφιλου Αλεξάνδρειας όσο και του συνεργάτη και ανεψιού του Κυρίλλου (αργότερα και διαδόχου του στον πατριαρχικό θρόνο), χαρακτηρίζεται ιδιαιτέρως σκοτεινός, παρασκηνιακός και γεμάτος με μεθοδεύσεις και δολοπλοκίες. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κατορθώματα του Κυρίλλου, που δυστυχώς το χρεώθηκε ο χριστιανισμός, είναι και η θανάτωση της περίφημης μαθηματικού της Αλεξάνδρειας Υπατείας. Μια πράξη για την οποία φρόντισε με τρόπο απεχθή, μια ομάδα φανατικών μοναχών, οπαδών του Κυρίλλου.
Δυστυχώς λίγα χρόνια μετά την παύση των διωγμών ο χριστιανισμός έχασε τον αληθινό προσανατολισμό του. Κυρίως όταν ενεπλάκη με την πολιτική εξουσία. Ο αγώνας για εξουσία και τα πρωτεία οδήγησαν την εκκλησία σε έναν μεγάλο και διαρκή εκτροχιασμό. Ο Χρυσόστομος ήταν από τα πρώτα θύματα όσων προσπάθησαν να τα βάλλουν με το θρησκευτικό κατεστημένο και να επαναφέρουν την εκκλησία στο αποστολικό της κάλλος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου