Ο ‘Ηλιος είναι το μοναδικό άστρο του ηλιακού μας συστήματος και το κυρίαρχο ουράνιο σώμα μέσα σε αυτό. Προσφέρει πλούσια την ενέργεια του και διαμορφώνει τόσο την εικόνα όσο και την διαμόρφωση της κίνησης όλων των σωμάτων που βρίσκονται μέσα σε αυτό. Αποτελείται κατά κύριο λόγο από τα αέρια Υδρογόνο και ΄Ηλιο και η βασική διεργασία που εκτελείται στο εσωτερικό του είναι η σταδιακή μετατροπή του Υδρογόνου σε Ήλιο μέσα από μια σειρά θερμοπυρηνικών αντιδράσεων από τις οποίες παράγεται και η ενέργεια που εκπέμπεται από αυτόν. Είναι ένα άστρο μετρίου μεγέθους με έντονη δραστηριότητα η οποία εκδηλώνεται με μια σειρά φαινομένων που επηρεάζουν άμεσά αλλά και έμμεσά ακόμη και τη ζωή στη Γη.
Ένα από τα πιο σημαντικά φαινόμενα της ηλιακής δραστηριότητας είναι οι λεγόμενες ηλιακές κηλίδες. Οι ηλιακές κηλίδες είναι σκοτεινές περιοχές στην επιφάνεια του Ήλιου (λόγω της χαμηλότερης θερμοκρασία τους σε σχέση με τη θερμοκρασία της φωτόσφαιρας που τις περιβάλει) και η ύπαρξη τους οφείλεται σε τοπικές ανωμαλίες του μαγνητικού του πεδίου. Η ύπαρξη και ο αριθμός τους στον ηλιακό δίσκο σχετίζεται και με την ένταση ορισμένων ηλιακών φαινόμενων όπως είναι οι ηλιακές εκλάμψεις και οι ηλιακές προεξοχές μέσω των οποίων εκπέμπονται στο διαστρικό χώρο (ηλιακές καταιγίδες) προς κάθε κατεύθυνση τεράστιες ποσότητες ηλεκτρισμένων σωματιδίων αλλά και ηλεκτρομαγνητικών ακτινοβολιών, όπως ακτίνες Χ και υπεριώδεις. Τόσο τα φορτισμένα αυτά σωματίδια όσο και τα είδη της ακτινοβολίας επηρεάζουν σημαντικά τον πλανήτη μας με διάφορους τρόπους και σε ποικίλους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας. Η άμυνα της Γης στις απειλές αυτές προσδιορίζεται κυρίως στο μαγνητικό της πεδίο και στην ατμοσφαιρά της,
Ο αριθμός των κηλίδων που εμφανίζονται δεν είναι σταθερός και μεταβάλλεται με τον χρόνο. Συγκεκριμένα η εμφάνιση των κηλίδων παρουσιάζει έναν 11ετή κύκλο δραστηριότητας, δηλαδή ο ριθμός τους αυξάνεται και ελαττώνεται περιοδικά κάθε 11 χρόνια. Η κατανομή αυτή είναι γνωστή σαν διάγραμμα πεταλούδας ή και ως διάγραμμα Maunder .
Aξίζει να αναφερθεί ότι υπήρξε μια περίοδος ηλιακής αδράνειας, που ονομάζεται Maunder Minimum - στα τέλη του 17ου αιώνα. Πολύ λίγες ηλιακές κηλίδες εμφανίστηκαν στον Ήλιο από περίπου το 1645 έως το 1715. Υπάρχουν ενδείξεις ότι ο Ήλιος είχε παρόμοιες περιόδους αδράνειας και στο πιο μακρινό παρελθόν.
Την περίοδο που διανύουμε βρισκόμαστε στο ελάχιστο του 24ου κύκλου και στο ξεκίνημα του επόμενου του25ου. Ο αριθμός των κηλίδων που παρατηρούνται στον ηλιακό δίσκο τους τελευταίους μήνες είναι σχεδόν μηδενικός και αντίστοιχα ιδιαίτερα χαμηλή είναι και η ηλιακή δραστηριότητα. Προβλέπεται πως το επόμενο μέγιστο της ηλιακής δραστηριότητας θα το έχουμε την περιόδο μεταξύ 2023 και 2026 με ένα μέγιστο αριθμό κηλίδων ανάμεσα στις 95 και 130.
Περισσότερα για τις ηλιακές κηλίδες και τον 11ετή κύκλο του Ήλιου στο video που ακολουθεί και στην ιστοσελίδα του οργανισμού SiLso που ανήκει στο Royal Observatory of Belgium.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου